Trzy powody, dla których dzieci nie dzwonią ani nie odwiedzają swoich starszych rodziców

“Ile wysiłku i nerwów zostało poświęcone na dziecko, a ono nawet nie może zadzwonić. Trudno sobie przypomnieć, kiedy ostatnio nas odwiedziło” – wielu rodziców może pozwolić sobie na wypowiedzenie tych słów odnośnie swoich dorosłych dzieci. I są bardziej skłonni obwiniać same dzieci za brak telefonów i wizyt. Często jednak problem tkwi po stronie rodziców.

Krytyka

Krytyka, na którą jesteśmy proszeni, jest konstruktywna. Natomiast ta, której się nie spodziewamy, jest pozbawiona sensu i generuje jedynie negatywne uczucia.

Na przykład, rodzicom nie podoba się mężczyzna, którego wybrała ich córka. Nie zdają sobie sprawy, że to jest wyłącznie jej sprawa. Bez względu na to, jakie decyzje podejmie, rodzice powinni przestać pouczać ją i pozwolić jej prowadzić własne życie. Nawet jeśli okaże się, że to zły wybór.

Nie ma potrzeby mówienia później: “Wiedziałem!” lub “Powinieneś był mnie posłuchać”.

Nawet dorosłym dzieciom trzeba pozwolić na popełnianie błędów. Harmonia w relacjach jest cenniejsza niż narzucanie własnych ideałów. To, co jest idealne dla ciebie, może być dalekie od preferencji dorosłego dziecka.

Dzieci mogą być zajęte

Brak telefonów nie zawsze oznacza, że dziecko nie chce komunikować się z rodzicami. Być może jest zajęte swoimi sprawami. Rodzice muszą zrozumieć, że dorosłe życie nie jest łatwe. Ma swoje własne problemy, swoje własne obowiązki, których nie chce przerzucać nawet na najbliższe osoby.

Przypomnij sobie własne lata. Codziennie musisz chodzić do pracy, płacić czynsz i myśleć o tym, jak uczynić swoją rodzinę jeszcze bardziej komfortową. Wszystko to wymaga ogromnej ilości czasu i energii.

Rodzice mogą być zajęci

Może wystąpić sytuacja odwrotna, gdy dziecko myśli, że jego rodzice są zajęci i dlatego nie dzwoni. Nie angażuje się w “puste pogawędki” i woli po prostu odwiedzić rodziców raz na kilka miesięcy, na kilka dni. A może uważa, że rozmowy twarzą w twarz są bardziej szczere.

Zawsze można po prostu zapytać je bezpośrednio. W końcu mają w głowie obraz mamy i taty, którzy pracują cały dzień.

Brak telefonów nic nie znaczy. Ale pierwszym krokiem, jaki powinni podjąć rodzice odczuwający wewnętrzne poczucie “porzucenia”, jest próba rozmowy. Jednocześnie należy być gotowym na przyjęcie prawdy – innych wartości w życiu niż te, które mają rodzice.