Po rozwodzie wróciłam z synem do rodziców. Chociaż rozstanie z mężem było dla mnie bardzo trudne, postanowiłam, że ja też mam prawo do swojego kobiecego szczęścia. Teraz mam rodzinę i jestem bardzo szczęśliwa

Byliśmy z mężem bardzo szczęśliwi, i wydawało mi się, że tak będzie zawsze. Pobraliśmy się, gdy byliśmy już dość dojrzali; ja miałam 28 lat, a Andrzej 30, więc traktowaliśmy nasze małżeństwo bardzo poważnie.

Na początku wszystko było w porządku, ale kiedy urodziło nam się dziecko, wszystko się zmieniło. Dziecko było niespokojne, często nie spało w nocy, i my też musieliśmy czuwać. Andrzejowi się to nie podobało, stał się bardzo drażliwy, i często się przez to kłóciliśmy. Czasami nie wracał do domu i szedł spać do swoich rodziców, jakbym nie potrzebowała odpoczynku.

Ogólnie rzecz biorąc, myślałam o rozwodzie, ponieważ nie mogłam tak dłużej żyć; mój mąż i ja staliśmy się sobie obcy w tym okresie. Powiedziałam Andrzejowi o swojej decyzji, i ku mojemu wielkiemu zdziwieniu wcale mnie nie odwodził. Decyzja była jednoznaczna i nieodwołalna.

W ciągu dwóch dni spakowałam swoje rzeczy i wprowadziłam się do rodziców, podczas gdy on był w pracy. To było tak, jakby mój mąż został zastąpiony; nigdy w całym moim życiu nie słyszałam tylu roszczeń wobec mnie. Co więcej, spory o alimenty ciągnęły się bardzo długo.

Kiedy byliśmy małżeństwem, nie miałam pojęcia, że nie był zadowolony z absolutnie wszystkiego, ponieważ ciągle milczał. Rozwód otworzył mi oczy i pokazał wszystko, co naprawdę się wydarzyło.

Moi przyjaciele pomogli mi, jak tylko mogli. Spotykaliśmy się i jeździliśmy na wieś, bawiliśmy się, rozmawialiśmy o wszystkim. Po kilku miesiącach nagle przypomniałam sobie, że kiedyś lubiłam mojego kolegę z klasy, zaczęłam o niego pytać, szukać go.

W końcu znalazłam go na portalu społecznościowym, zaczęliśmy korespondować, i pewnego dnia się spotkaliśmy. Generalnie uznałam, że ja też mam prawo do swojego kobiecego szczęścia. Okazało się, że on też nie był mi obojętny. Znów poczułam się piękna i potrzebna komuś.

Od razu wzięłam się za siebie – biegałam, uprawiałam sport, chodziłam na zajęcia fitness. Poświęcałam sobie dużo czasu. Kilka miesięcy później mój kolega z klasy oświadczył mi się.

Teraz jesteśmy razem od czterech lat, mój syn mówi do niego tato, a on nawet nie zna Andrzeja, swojego prawdziwego ojca, bo jego ojciec nigdy się nim nie interesował. Wkrótce nasza rodzina powiększy się o nowego członka, i jestem bardzo szczęśliwa.

Bez względu na to, co mówią ludzie, kobieta musi znaleźć własne szczęście, bez względu na wszystko. Czasami trzeba przejąć inicjatywę, nawet jeśli ludzie osądzają nas.