– Idę! – Ola rzuciła torbę na kanapę

– Na długo? – bez odrywania głowy od laptopa, zapytał Wojtek…

– Idę! – Ola ponownie wrzuciła torbę na kanapę.

– Na długo? – bez odrywania głowy od laptopa, zapytał Wojtek. – Mariola zostaje w domu?

– Odchodzę od ciebie… – kobieta powtórzyła już nieco ciszej.

Wojtek powoli obrócił się na krześle. Spojrzał na nią uważnie, jakby widział ją po raz pierwszy.

– Nie mogę już tak dłużej. Tam mnie kochają… – zmęczona opadła na kanapę.

– Jasne – krótko skinął głową. – Mariolę nie oddam. Idź, baw się, tańcz, rób, co chcesz…

Odwrócił się i wrócił do pracy. Ola milcząco spakowała walizkę. Już była w przedpokoju, gdy z pokoju wyszła córka.

– Mamo, ty idziesz? – zdziwione zapytała dziewczynka.

– Tak, córeczko, muszę wyjechać. Ty z tatą sobie poradzicie sami… – Ola sięgnęła, by przytulić córkę, ale dziewczynka, tego nie zauważając, pobiegła do taty.

– Tata, dzisiaj zrób swoje znane ziemniaczki! – wskoczyła mu na kolana.

Ola tichutko wyszła z domu…


Wojtek siedział w kuchni i próbował się napić. Wódka z butelki, otwartej jeszcze zimą, jakimś cudem nie chciała się opróżniać. Próbował zrozumieć, co zrobił nie tak. Mieli zwyczajną rodzinę.

Obie skończyły studia w tym samym roku, poszły do pracy, kupiły pierwsze małe mieszkanie na kredyt. Jakże byli szczęśliwi, siedząc przytuleni do siebie na dmuchanym materacu! Potem ciąża i narodziny Marioli.

Dekret Oli dał Denisowi pretekst do zmiany na lepiej płatną pracę, ale i mniej czasu na rodzinę. Potem córka poszła do przedszkola, Ola wróciła do pracy, a sytuacja się polepszyła.

Rozbudowali mieszkanie, zmienili dzielnicę na bezpieczniejszą. Ola była zadowolona, nigdy nie skarżyła się, zawsze starał się brać na siebie część obowiązków domowych, a weekendy oddawał w całości córce.

Może dlatego Mariola była bliższa tacie niż mamie. Prezenty, kwiaty, podróże – proszę bardzo! Wojtek odetchnął, w środku bolało go, wylał drinka do zlewu, butelkę włożył z powrotem do lodówki.

Córka spała, przytulona do dużego królika, poprawił jej kołdrę. Wojtek nawet nie wyobrażał sobie, jak żyć dalej…


Ola leżała w ramionach kochanka. Oto on coś wie, co ona chce! Tyle emocji, tyle namiętności, tego nigdy nie było z Wojtkiem. A Wojtek? No, pracował, w domu wszystko robił, było dobrze, ale oto dziecko stało się niespodziewanym i niechcianym macierzyństwem dla Oli.

Nigdy nie chciała dzieci, z Wojtkiem na ten temat nie rozmawiali, ale teraz dowiedziała się za późno… Mariola podrosła, ona duszy nie czuła wobec taty, a matka nawet się dystansowała, ale to było dobre.

Kobieta jedva doczekała się chwili, kiedy dziecko podrośnie, i można będzie wyjść bez obawy o potępienie! Tak, teraz ona będzie szczęśliwa!..


– Tata, zdałam na prawo jazdy! – Mariola wpadła do mieszkania, nawet nie zamykając drzwi.

Wojtek oderwał się od gotowania.

– Ha, nawet się nie zdziwiłem! – wymachnął łopatką, przez co sos rozszedł się na boki. – No, co, kierowco, gdzie będziemy świętować !?

– Jedźmy do japońskiej restauracji! – Mariola spojrzała na niego błagalnie. – Wiem, że nie lubisz, ale tam naprawdę jest co jeść!

Zamrozili się, a potem roześmieli się z kawałkiem.

– No, jeśli tam jest co jeść, a może nawet co pić, to dobra, jedziemy!

Śmiejąc się, wyszli z klatki schodowej, gdy Wojtek nagle zatrzymał się – na ławce obok siedziała Ola.

– Tata, co jest? – zdziwiła się Mariola.

– Marioli, kochanie… – powiedziała, podnosząc się, kobieta. – Wojtku, tak za wami tęskniłam!

– Tata, kto to ta pani? – zapytała zaskoczona Mariola.

– Już mnie nie pamiętasz? Byłaś już dorosła, kiedy… – Ola nie była już tą samą kobietą. – Tak, musiałam odejść, ale nie chciałam, tak wyszło…

Przed oczami Wojtka przemykały lata samotnego rodzicielstwa. Przypomniał sobie, jak sam prowadził Mariolę do pierwszej klasy, jak musiał nagłaśniać podstawy fizjologii kobiecej przestraszonej córce, bo jakoś nie pomyślał, że trzeba o tym wcześniej rozmawiać…

Ale potem przypomniał sobie, jak Mariola dzieliła się z nim swoim pierwszym zakochaniem, jak zawsze opowiadała mu swoje małe tajemnice… I teraz obok niego stała młoda, piękna, pewna siebie dziewczyna. I teraz ta kobieta po prostu mówiła, że musiała odejść!

– Marioli, pamiętasz, opowiadałem ci o kobiecie, która cię urodziła, pokazywałem ci nawet zdjęcie?

– Coś nie wygląda na nią… – z wahaniem powiedziała Mariola.

Wojtek to zauważył, od kiedy Oli pozostała już tylko cień dawnej urody i dbałości o siebie.

– Tak, rozpoznałem. Jeśli chcesz, możesz z nią porozmawiać – zaproponował.

Mariola przez chwilę milczała, uważnie przyglądając się kobiecie.

– Dlaczego nigdy nie zadzwoniłaś? – zło zapłakała Mariola.

– Straciłam telefon…

– My nadal mieszkamy w tym samym mieszkaniu – przerwała dziewczyna. – Znajdziecie nas bez problemu!

Ola milczała, nie spodziewała się takiego obrotu sytuacji.

– Tata, pojechaliśmy świętować! – Mariola energicznie obróciła się i złapała ojca za rękę.

Wojtek ostatni raz spojrzał na swoją byłą żonę i tylko skinął głową.

Ojciec z córką zniknęli z oczu. Ola opadła na ławce. Przez cały ten czas szczerze wierzyła, że zawsze będzie mogła wrócić do męża. Nawet jeśli nie do niego, to przynajmniej do córki, bo ta zawsze ją przyjmie!

Zdała sobie sprawę, że coś poszło nie tak, gdy znów odeszła od niej młody adorator, śmiejąc się, że osiągnął swoje i przeniesiono go na wyższe stanowisko w innym biurze. A dyrektor generalny nie chciał już przymykać oka na służbowe romanse Oli.

Zdegradowali ją i nie mogła już utrzymać swojego życia na zwykłym poziomie. Oto tedy wtedy przypomniała sobie o “rodzinie”…

Kobieta podniosła się i odeszła w przeciwną stronę…