Oddałam zięciowi cały pokój, a on przez 4 lata nie potrafił nawet gwoździa przybić. Czy to jest naprawdę mężczyzna?

Rozstałam się z mężem, gdy córka poszła do pierwszej klasy. Od tego czasu wychowywałam ją sama, bo ojciec gdzieś sobie wędrował po zagranicy, a potem zupełnie zniknął. Jedyną rzeczą, która cieszyła po rozwodzie, była doskonała trzypokojowa kawalerka, której mąż nie rościł sobie praw do udziału, a notarialnie zrezygnował na rzecz córki.

Po rozwodzie mieszkanie było w niezłym stanie, przy wszystkich jego wadach, byłoby doskonałe dla kogoś, kto miał ręce rosnące z odpowiedniego miejsca, a nie z tego miejsca, gdzie trzeba wezwać elektryka, by wymienić żarówkę. Ale stopniowo zarówno hydraulika, jak i elektryka, i wszystko inne zaczęło wymagać uwagi i naprawy.

Gdy córka, zbliżając się do trzydziestki, powiedziała, że jest w ciąży i planuje wyjść za mąż, ucieszyłam się, a dowiedziawszy się, że przyszły mąż nie ma własnego dachu nad głową, zaproponowałam mu zamieszkanie w naszym mieszkaniu.

Zięć początkowo przypadł mi do gustu. Podczas pierwszego spotkania u nas w domu przejrzał wszystkie pokoje, poważnie komentując, co trzeba zrobić w pierwszej kolejności. Nawet zaskoczyła mnie taka inicjatywa, myślałam, że znów w domu będzie mężczyzna, który rozwiąże wszystkie problemy związane z murami, rurami i tapetami.

Niestety, bardzo się myliłam. Po skromnym ślubie młoda para zamieszkała u nas, w największym pokoju z wyjściem na balkon. Nie ograniczaliśmy się nawzajem, ale zauważyłam, że zięć wcale nie spieszy się do realizacji planów, które sobie wyznaczył po tym “inspekcjonowym” obejściu.

Najpierw zrzuciłam to na karb miesiąca miodowego, nowości otoczenia, ale gdy musiałam sama zamontować baterię, poprosiłam zięcia o rozpoczęcie wreszcie obowiązków męża w domu. Zięć odpowiedział coś o braku czasu, a gdy pokazałam mu pełny “gentlemanowski” zestaw narzędzi pozostawiony przez męża, zaczął tłumaczyć się brakiem pieniędzy na naprawę.

Postanowiłam “dotisnąć” sytuację, i powiedziałam, że sfinansuję zakup wszelkich potrzebnych materiałów. Kiedy ostatni argument zięcia zniknął, zezłościł się, i zadeklarował, że nic nie zrobi, bo nie jest zobowiązany “grzebać w cudzym mieszkaniu”.

Aby jednak ostatecznie rozwiązać kwestię przygotowania pokoju dla wnuczki, musiałam zwrócić się o pomoc do odpowiednich fachowców. Zięć bezczelnie obserwował za ich pracą, a nawet nie usłyszałam od niego słów podziękowania za to, że uregulowałam rachunki za dość drogie usługi.

Córka podarowała mi cudowne malutkie stworzenie, niedługo naszej Kasi minie cztery latka. To wspaniałe stworzenie napełnia nasz dom radością i ciepłem, czego nie można powiedzieć o zięciu. Okazjonalnie wracam do tematu obowiązków domowych, ale mam wrażenie, że on mnie nie słyszy.

Próbowałam wpływać na zięcia przez córkę, ale poprosiła mnie o powstrzymanie się od podnoszenia tych kwestii, obawiając się, że mąż po prostu ucieknie, zostawiając nas same. Z jednego boku córka ma rację, jeśli teściowa marudzi zięciowi, chociaż w sprawie, to kropla, jak to się mówi, drąży skałę. Ale z drugiego – po co taki mężczyzna, jeśli w ogóle nie bierze się do pracy w domu? Jeśli kiedyś zdobędą swoje mieszkanie, w co bardzo wątpię, zięć będzie zachowywał się dokładnie tak samo, chociaż czasami przejdzie się po pokojach i stworzy “plan działania”.

Teraz rozmawiamy z nim jak z niezbyt dobrymi sąsiadami, nawet czasami nie witamy się. Ale staram się starannie przestrzegać prośby córki, aby nie doskwierać jej mężowi. Zobaczymy, dokąd to doprowadzi…