Po wielu latach samotności postanowiłam spróbować życia z mężczyzną. Spędziliśmy razem zaledwie 2 tygodnie

Poznałam pewnego mężczyznę, który zaproponował mi spróbowanie życia razem. Mam 59 lat, z czego 15 spędziłam w separacji, nigdy wcześniej nie dzieliłam mieszkania z nikim. Wydawało mi się, że ten mężczyzna jest schludny, prawidłowy i porządny. Zdecydowaliśmy się mieszkać na moim terenie, ponieważ było mi tam wygodniej, a on nie stawiał zbytniego oporu.

Na początku było wszystko w porządku, ale potem zaczęło się piekło. Pracowałam w fabryce, miałam standardowy grafik. Natomiast mój partner pracował na własny rachunek, mogąc przychodzić i wychodzić z domu, kiedy tylko chciał. Gotowałam zazwyczaj w weekendy, sprzątałam wtedy również. W pozostałe dni po prostu brakowało czasu.

A więc, gotuję na tydzień, wracam z pracy do domu, a tam nie tylko całe zlewozmywak brudnych naczyń, ale także brak jedzenia. Jeśli coś powiem, to on obraża się na mnie. Zacząłem milczeć bardziej.

Któregoś razu poprosiłam go o posprzątanie, a on odmówił, mówiąc, że to “sprawa kobiet” i nie zamierza niczego robić. Prawdą jest, że raz wróciłam do domu, a wszystko było posprzątane. Jednakże było to tylko pozory. Sprzątał tylko te miejsca, które były widoczne. Odkurzył tylko w środku pokoju, nie zdołał nawet pochylić się pod kanapą. Pył też wycierał tylko wokół przedmiotów.

Niektórzy powiedzą, że przesadzam, a on po prostu sprząta, jak umie, a ja tylko narzekam. Ostatnio jednak zaczęłam zastanawiać się, po co on mi. Biegnę jak wiewiórka w kole. Idź do pracy, tam posprzątaj, tutaj podetrzyj, co jeszcze trzeba zrobić. Jak jakaś niewolnica. Lepiej byłoby być samą.

Byłam zdenerwowana, nie mogłam mu nic powiedzieć. I nadeszła moja ostatnia miesiączka, odważyłam się i powiedziałam mu wszystko. I co myślicie, jak odpowiedział? Powiedział, że on tutaj nie jest gospodarzem, a gościem. On nie zamierza inwestować nic w moje mieszkanie, a ja powinnam go obsługiwać, karmić i dogadzać, jak gościowi w hotelu.

Spędziliśmy razem zaledwie 2 tygodnie, ale mi wystarczyło na całe życie. Nikt więcej mi nie jest potrzebny.