Jak przez 22 lata znosiłam wybryki męża, a rozwód przyniosło rozbite kubek

Kiedy 25 lat temu mój przyszły mąż biegał i troszczył się o mnie, nigdy bym nie pomyślała, że nasze relacje rodzinne staną się dla mnie takim wyzwaniem. W młodości pracowałam jako pomocniczka w bibliotece, a mąż w trudnych czasach zakładał własny biznes.

Wtedy był najjaśniejszym przykładem “złego chłopca”, którym wszystkie dziewczyny były oczarowane. Ja wtedy jeszcze nie myślałam o rodzinie i pozwalałam mu się mną opiekować. Po 2 latach udało mu się mnie zdobyć i zaczęliśmy się spotykać, a rok później pobraliśmy się.

O ile pamiętam nasze małżeństwo, ledwo co przypomina mi się, że kiedykolwiek było u nas normalnie. Być może pierwszy rok po ślubie żyliśmy w harmonii, ale we wszystkich pozostałych latach czułam się jak służąca, a raczej nienawidząca służąca w domu.

Jego stałe wyrzuty zżerały mnie każdego dnia. On, prawdopodobnie, zaczął czuć się jak król, a mnie traktował jak służącą. Ciągle musiałam znosić jego wieczne wybryki. Sprzątanie domu nigdy mu nie pomagało, nie mogłem go wysłać do sklepu po produkty, bo to nie była męska robota. Nawet wyniesienie śmieci rano w drodze do pracy było dla niego problemem, przez co urządzał mi awantury.

W domu zostawiał wszystko gdzie popadnie. Mógłbym znaleźć pilota do telewizora obok kuchenki w kuchni. Brudne talerze stale stały na podłodze w salonie, bo jadł tam, a talerki po prostu stawiał na podłodze, żeby nie wstawać z kanapy. Z tego wynikały też brudne plamy od jedzenia na pościeli.

Wszystko to było tylko niewielką częścią jego wybryków w naszych związkach. Pewnego razu wypił herbatę i jak zawsze zostawił kubek na komodzie w korytarzu między kuchnią a salonem. Poprosiłam go, aby posprzątał przynajmniej na kuchnię, bo tam chodzimy tam i z powrotem i możemy go przypadkowo uderzyć, na co odpowiedział mi: dobrze, zaraz posprzątam.

Sprzątałam mieszkanie, a on oglądał telewizję. Po pół godzinie znowu poprosiłam go o posprzątanie kubka, a on zaczął krzyczeć na mnie, żeby mu nie przeszkadzała, bo on wszystko pamięta. Jeszcze po 40 minutach, gdy już kończyłam sprzątanie, przypadkiem uderzyłam w komodę, a kubek spadł na podłogę i się rozbijł.

Zaczął krzyczeć na mnie, że hałasuję i nie pozwalam mu oglądać telewizji. To była ostatnia kropla, po tym kubku mieliśmy bardzo długą kłótnię trwającą tydzień, w której nie bałam się mu nic mówić. W rezultacie tej kłótni doszło do tego, że złożyłam wniosek o rozwód.

Tak oto przez wiele lat znosiłam wszystkie wybryki swojego męża, a zwykły kubek ostatecznie postawił kropkę w naszych związkach.