W czterdziestym roku życia rozwiodłam się z mężem, a następne pięć lat spędziłam sama. Ale pewnego razu przyjaciółka zaprosiła mnie na swoje urodziny. Tam poznałam Andrzeja. Tak jak ja, był też rozwiedziony. Zastanawiałam się, czy warto zaczynać nowy związek w moim wieku. Ale pół roku po spotkaniu zdecydowaliśmy się zamieszkać razem. Teraz wiem, że miłość przychodzi do ludzi także w dojrzałym wieku

Z pierwszym mężem wzięliśmy ślub bardzo młodo, kiedy obydwoje mieliśmy po dziewiętnaście lat. Wtedy kierowaliśmy się młodzieńczym zapałem. Ale w życiu rodzinnym, do którego okazało się, że nie byliśmy gotowi, emocje szybko zaczęły słabnąć.

Nie, nie kłóciliśmy się, nasze relacje były równomierne, prawie “puste”, które nie przynosiły żadnej radości. Ja i mój mąż nie mieliśmy do siebie pretensji, chociaż czułam, że w jego duszy, tak jak i w mojej, gromadzi się smutek. Czasami ten smutek wybuchał na zewnątrz, wtedy między nami dochodziło do słownych przepychanek, po których czułam pustkę.

Gdy ja i mój mąż skończyliśmy po czterdzieści lat, nasza córka osiągnęła pełnoletność. Wtedy zdecydowaliśmy się na rozwód, ponieważ kontynuowanie tego wszystkiego po prostu nie miało sensu. Rozwiedliśmy się spokojnie, bez zbędnych wyrzutów i bezsensownych kłótni. Poważnie porozmawialiśmy z córką, wyjaśniliśmy sytuację. Zrozumiała nas, ale czułam, że moralnie jest jej ciężko.

Ale bardzo szybko się pozbierała, ponieważ pojechała studiować na uniwersytet w stolicy. Mieszkamy w małej miejscowości, więc nie mamy odpowiednich uczelni. Następne pięć lat spędziłam sama. Córka przyjeżdżała do domu tylko w okresie wakacji. Ja tymczasem cały ten czas cieszyłam się brakiem psychicznego dyskomfortu, spowodowanego koniecznością mieszkania pod jednym dachem z mężczyzną – osobą, która w ostatnich latach stała się dla mnie całkowicie obca.

Już przyzwyczaiłam się do myśli, że będę żyć sama. Ale pewnego razu przyjaciółka zaprosiła mnie na swoje urodziny. Tam poznałam czterdziestoośmioletniego Andrzeja. Był rozwiedziony. Od razu poczułam w nim pokrewną duszę. W dojrzałym wieku takie rzeczy czuje się najbardziej intensywnie.

Początkowo po prostu rozmawialiśmy, potem nasze spotkania coraz bardziej przypominały romantyczne randki. Nie było żadnych gwałtownych emocjonalnych wybuchów, jak w młodości. Było tylko zrozumienie, że między nami powstało mocne duchowo-intelektualne połączenie, to samo uczucie, kiedy nie chcesz rozstawać się z kimś ani na chwilę.

Po jakimś czasie zdałam sobie sprawę, że Andrzej jest właśnie tym mężczyzną dla mnie. Pół roku po poznaniu zdecydowaliśmy się zamieszkać razem. Martwiłam się, jak moja córka przyjmie tę nowinę, ale na próżno. Dorosła córka tylko życzyła mi szczęścia. W tym czasie sama miała już romantyczny związek z chłopakiem, więc dobrze mnie rozumiała.

Przeprowadziłam się do Andrzeja do jego prywatnego domu. Teraz jesteśmy razem prawie trzy lata i jestem szczęśliwa! Teraz zdaję sobie sprawę, jak ważne jest, aby między mężczyzną a kobietą był mocny duchowy związek. Bez tego elementu niemożliwe jest zbudowanie mocnej unii i doświadczenie prawdziwego, głębokiego uczucia. Nawet nie przypuszczałam, że w wieku czterdziestu pięciu lat mogę być tak szczęśliwa.

Z Andrzejem ani razu się nie pokłóciliśmy. Oczywiście, czasami pojawiają się między nami drobne codzienne rozbieżności, ale są one szybko rozwiązywane poprzez dialogi, szybkie szukanie kompromisów i wspólne podejmowanie decyzji.

Ponadto między mną a Andrzejem wytworzył się intuicyjny związek. Dosłownie rozumiemy się z pół słowa i czujemy nastrój drugiej osoby. W trakcie komunikacji z nim zrozumiałam, że mamy takie same wartości moralne, życiowe orientacje, dążenia i pragnienia.

Teraz wiem, że miłość przychodzi do ludzi również w dojrzałym wieku, nawet po czterdziestce. Pewnego razu córka zapytała mnie:

– Mamo, jak właściwie wybrać sobie mężczyznę?

– Trzeba go poczuć duszą, – odpowiedziałam.