Niespodziewana serdeczność teściowej – co się stało?

Zadzwoniła do mnie teściowa.

– Kasiu, kiedy przyjedziesz? Mam tu listę rzeczy, które potrzebujemy z Anią.

Odpowiedziałam, że mogę wpaść w środę, bo akurat jadę z Michałem na zakupy, więc przy okazji wszystko im kupię i przywiozę.

I nagle usłyszała w moim głosie, że seplenię.

– Ząb ci wypadł?

– Aha, tak się akurat złożyło.

I w tym momencie rozpoczęła się prawdziwa tragedia.

– Biedactwo moje, męczennico! Jak to tak? Czemu zawsze wszystko spada na ciebie?

Zaczęła mnie dopytywać, czy płakałam.

– Ależ skąd! Naprawdę, nie będę płakać po jednym zębie. Tyle rzeczy w życiu przeszłam, że to drobiazg.

Ale ona już była w rozpaczy.

– Biedna, bidulka! Jak ty się nacierpiałaś!

I… rozpłakała się.

Prawdziwe łzy.

Zaczęłam ją pocieszać…

Zamiast ja się użalać, to ja zaczęłam ją pocieszać.

– Proszę się nie martwić. Teraz wszystko można zrobić. Do lata będę miała piękne zęby i uśmiech jak z reklamy!

Ale ona nie przestawała lamentować:

– I jak ty teraz będziesz mówić? Młoda jesteś, a brzmisz jak staruszka.

– Ale przecież mnie rozumiecie, prawda? No to będę tak mówić. Niektórzy rodzą się z wadą wymowy, z jąkaniem i jakoś żyją. Bo to naprawdę nic wielkiego. Gorzej, jak ktoś nie ma głowy na karku albo zdrowego serca.

Ale ona dalej płakała.

I nagle zrobiło mi się jej żal

Pomyślałam sobie: „No tak, taka z niej krytykantka, wiecznie niezadowolona, zawsze miała do mnie jakieś ale… ale jeśli teraz płacze, to jednak ma w sobie dużo dobroci”.

Może przypomniała sobie własne problemy z zębami – w końcu też ma ich niewiele.

A może naprawdę zrobiło jej się mnie żal.

Nie potrafiła się uspokoić. Opłakiwała moje biedne ząbki.

Potem mówi:

– Może lepiej nie przyjeżdżaj, skoro cię boli.

– Ale mnie nie boli! Jest trochę dziwnie, wiadomo, ale nie czuję bólu.

Tłumaczyłam jej, że najgorzej było, jak ząb się ruszał i bolał. Teraz jest ulga, nic nie przeszkadza, nie ciśnie, nie uwiera. Mogę normalnie pić gorącą herbatę, jeść, rozmawiać.

I tak gadałyśmy przez godzinę.

Nie wiem już, kto kogo bardziej pocieszał.

„Teraz czuję, że jesteś mi naprawdę bliska”

A na koniec teściowa powiedziała coś, co zupełnie mnie rozbroiło:

– Wiesz co? Dopiero teraz czuję, jak bardzo jesteś mi bliska. Przepraszam cię, że byłam taką marudną staruchą.

I wtedy to ja prawie się rozpłakałam.

Uwierzyłam jej. Naprawdę uwierzyłam, że mówi szczerze.

I nagle wszystkie stare żale i urazy przestały mieć znaczenie.