— Kocham cię, ale nie mogę cię utrzymać! — powiedział mąż

— Moja ukochana. Moje słońce. Moja radość!

Nie brakowało mi komplementów. Mój ukochany mówił mi piękne słowa każdego dnia. Przy nim byłam szczęśliwa i myślałam, że tak będzie przez całe życie. Miłość przyćmiła mi zdrowy rozsądek.

Byłam tak zanurzona w miłości, że nie mogłam nacieszyć się swoim szczęściem. Zdecydowałam się wyjść za niego za mąż i nawet nie myślałam o konsekwencjach impulsywnego małżeństwa.

Mówił, że jestem miłością jego życia. Czy mogłam postąpić inaczej?

W młodości łatwo się zauroczyć. Tu nawet nie ma o czym dyskutować. Mimo że mama mówiła mi, że wybrałam nieodpowiedniego mężczyznę na męża, odmawiałam jej słuchania — wierzyłam tylko w jego piękne słowa. Ale nie było czynów…

Jednak zakochani myślą sercem, a nie głową. Ustaliliśmy datę ślubu i zaczęliśmy się przygotowywać. Wkrótce zostaliśmy oficjalnymi małżonkami i wynajęliśmy osobne mieszkanie. Za pół roku czynsz opłacili rodzice. Jedzenie też kupowali oni. W końcu pisaliśmy dyplom i nie mogliśmy jeszcze pracować.

Wkrótce mąż znalazł pracę dorywczą. Jednak jego zarobki nie wystarczały nam na życie. Żyliśmy w biedzie. Gdyby nie pomoc rodziców, nie wiem, jak byśmy sobie poradzili.

Potem ja znalazłam dobrą i perspektywiczną pracę. Mąż był szczęśliwy, choć sam mógłby poszukać czegoś bardziej opłacalnego. Ale po co się wysilać?

Wieczorami brałam dodatkowe prace do domu. Rozumiałam, że musimy rozwiązać kwestię mieszkaniową, więc nie było czasu na relaks, a mojego męża ten temat w ogóle nie interesował. Nadal obsypywał mnie komplementami, więc było mi niezręcznie poruszać temat finansów.

Mama próbowała mnie rozumieć. Nie raz mówiła, że kobieta nie powinna utrzymywać rodziny. Ale ja nie chciałam zdejmować różowych okularów. Żyłam z zasłoną na oczach przez kilka lat.

Zarabiałam przyzwoicie. Mąż prawie nie pracował. Wszystkie swoje zarobki wydawał na siebie. Taki układ mu oczywiście odpowiadał, ale mnie — nie. Wkrótce otworzyły mi się oczy, ale było już za późno, bo dowiedziałam się, że spodziewam się dziecka.

O aborcji nie chciałam nawet myśleć. I zostałam mamą chłopca. Moje szczęście i radość męża nie miały granic.

Ale kiedy poszłam na urlop macierzyński, stało się jasne, że na samym szczęściu i miłości daleko się nie zajedzie. Brakowało pieniędzy na pieluchy i mleko. O innych rzeczach nawet nie wspomnę.

Mąż udawał, że szuka nowej pracy, ale entuzjazmu tam nie było, więc nic się nie zmieniało.

Nie chciał pracować. Próbował znaleźć pracę, gdzie płaciliby mu za piękne oczy. Nawet dla dziecka nie chciał się wysilać.

Wtedy mąż oznajmił, że musimy mieć oddzielne budżety. Mówił, że dlaczego ma oddawać całą swoją pensję na rodzinę.

Powiedział, że będzie dawał 5000 złotych miesięcznie na dziecko, a resztę powinnam dokładać ja. Nie zamierzał mnie utrzymywać, gdy byłam na urlopie macierzyńskim.

Mówił, że powinnam dorzucać się do czynszu i na równych zasadach kupować jedzenie. A to, że nie pracuję?

Próbowałam wyjaśnić mężowi, że to on zjada wszystkie zapasy w lodówce. Jem znacznie mniej, więc niesprawiedliwe jest dzielenie się po połowie. W odpowiedzi nazwał mnie małostkową i merkantylną.

Już żadnego „szczęścia”, „słoneczka”, „miłości mojego życia”.

Po kłótni wróciłam do rodziców.

Mama od razu zaczęła mnie upominać. Przecież mówiła mi, że nie potrzebuję takiego mężczyzny. Ale co to teraz zmienia?

Po tygodniu mąż przyjechał przepraszać. Prosił, byśmy nie rozbijali rodziny ze względu na syna. Jednak w kwestii finansowego utrzymania rodziny żadne kompromisy go nie interesowały.

Ale skąd mam wziąć pieniądze, by oddawać swoją połowę? Mąż mówi, że to wyłącznie moje problemy.

Mama mówi, żebym składała pozew o rozwód, ale ja kocham tego człowieka. Co robić? Może zgodzić się na jego warunki?

Tak dobrze nam było razem. Nie chcę się z nim rozstawać. A może wszystko się ułoży? Jak byście postąpili na moim miejscu?