Nie rozwódź się, Mario, dbaj o rodzinę, masz przecież takiego dobrego męża – mówili mi krewni, gdy dowiedzieli się, że złożyłam pozew o rozwód. Jednak gdy wszystkie formalności zostały załatwione i staliśmy się wolnymi ludźmi, nie oddaliliśmy się od siebie z Michałem. Co dziwne, zaczęliśmy spotykać się jeszcze częściej, choć robiliśmy to tak, aby nikt się o tym nie dowiedział.

Z Michałem znaliśmy się jeszcze od wczesnego dzieciństwa. Razem z Michałem chodziliśmy do przedszkola, a później poszliśmy do jednej klasy.

Ale nasi rodzice jakoś, niestety, nie zachęcali naszej przyjaźni, a raczej wręcz przeciwnie. Wtedy nie rozumiałam dlaczego.

Ciągle powodowałam jakieś kłopoty, a Michał, jakoś tak zawsze wychodziło, był we wszystkim winny. To jeździliśmy po ulicach na rowerach w poszukiwaniu przygód, to wspólnie wchodziliśmy do sąsiednich sadów. Ogólnie mieliśmy z nim razem wiele ciekawych przeżyć.

Dorosłeśmy jakoś bardzo szybko, lata mijały, ale nie stawaliśmy się poważniejsi i bardziej odpowiedzialni.

I z czasem moje wybryki stawały się już mniej niewinne. Pewnego dnia, już w wieku nastoletnim, namówiłam mojego Michała, żeby „pożyczył” samochód od swojego taty. I wtedy razem spędziliśmy cudowny dzień, jeżdżąc po polach za miastem. To były dla nas ciekawe i radosne czasy.

A wróciliśmy do domu w momencie, gdy rozgniewani nasi krewni wybierali się na poszukiwania własnych dzieci, których dawno nie było w domu.

Nasi rodzice nawet nie pomyśleli o tym, żeby zajrzeć do swojego garażu po samochód. Dlatego, kiedy podjechaliśmy samochodem, to już całkiem się rozgniewali.

Och, i dostało nam się wtedy od naszych bliskich, ale jak zawsze, winny okazał się tylko Michał, jemu też najbardziej się oberwało.

Po tym wypadku, co wcale nie dziwne, kontrola nad Michałem była taka, że bez zgody taty nie mógł zrobić ani kroku.

Ale jego mama była osobą niezwykłej dobroci, jak teraz pamiętam.

Kiedyś powiedziała, że przyjaźń między nami to prawdziwa, szczera miłość. I nie trzeba się w nasze relacje wtrącać, z czasem sami wszystko zrozumiemy.

Ale ojciec Michała chciał, żebym zniknęła z ich życia i z życia ich syna na zawsze i więcej się nie pojawiała, bo przeze mnie są tylko same kłopoty.

Teraz uświadamiam sobie, że już wtedy rodzice Michała postrzegali mnie jako swoją przyszłą synową.

W starszych klasach wszyscy jakoś byli przekonani, że się z nim pobierzemy. Takie wrażenie mieli wszyscy, chociaż ja sama, prawdę mówiąc, tego nie rozumiałam.

Ale tak się stało.

Kiedy z Michałem studiowaliśmy na uniwersytecie, wzięliśmy ślub, wyprawiliśmy huczne i duże wesele, na które zaprosiliśmy wielu naszych przyjaciół i krewnych, aby podzielili z nami naszą radość.

Szczodrzy krewni obdarowali nas z mężem mieszkaniem. I zaczęliśmy z Michałem żyć bardzo dobrze, wydawało się, że niczego więcej nie można pragnąć.

Przez cały ten czas nie siedzieliśmy z Michałem w domu. Chodziliśmy do klubów, do kina, do teatrów.

Finansową niezależność, mimo że byliśmy jeszcze studentami, znaleźliśmy od razu. Ja udzielałam prywatnych lekcji języków obcych dla uczniów, a mój mąż bardzo dobrze znał się na sprzęcie komputerowym, umiał wszystko naprawić i zawsze była kolejka na jego usługi, więc też nigdy nie siedział bez pracy.

Z czasem wszystko to przekształciło się w zwyczajne, codzienne życie. Teraz doskonale rozumiem, że nie miałam racji, ale wtedy byłam zbyt młoda, miałam „wiatr w głowie”, jak to mówią, myślałam inaczej.

Mój Michał wtedy dobrze zarabiał, dużo pracował, a ja cały czas byłam z niego niezadowolona bez żadnych powodów, zawsze wymagałam więcej i ciągle potrzebowałam pieniędzy.

On marzył o dzieciach, a ja chciałam jeszcze trochę pożyć dla siebie. Byłam jeszcze młoda i chciałam lepszego życia, uważałam, że wszystko jeszcze przede mną i zdążymy jeszcze zostać rodzicami i być szczęśliwymi.

Po naszej kolejnej sprzeczce chciałam rozwieść się z mężem, uważałam, że nie pasujemy do siebie, bo mieliśmy różne zainteresowania i plany na życie.

Wszyscy bliscy próbowali odwieść mnie od rozwodu, ale tak zdecydowałam, uważałam swoje małżeństwo za nieszczęśliwe.

Ale, co dziwne, po rozwodzie nasze relacje z Michałem nie zakończyły się, a wręcz przeciwnie, stały się jeszcze silniejsze i bardziej intensywne.

Raz w tygodniu spotykamy się z Michałem gdzieś, on zaprasza mnie na kawę. Potem spędzamy razem czas, a rano znów rozchodzimy się każde w swoje sprawy.

Oczywiście oboje nie chcieliśmy, żeby ktoś się o tym dowiedział. Nasz sekret bardzo szybko wyszedł na jaw, bo wszyscy wszystko zauważyli i zrozumieli.

Bliscy i przyjaciele bardzo się dziwią – czego brakowało nam w poprzednich relacjach, po co było się rozwodzić, skoro w gruncie rzeczy nie możemy bez siebie żyć, przyzwyczailiśmy się żyć razem i razem wydawaliśmy się wszystkim szczęśliwą rodziną. My sami nie rozumiemy, co się z nami dzieje teraz.

A dzisiaj dowiedziałam się, że spodziewam się dziecka. Michałowi nic jeszcze nie powiedziałam, bo nie wiem, co dalej robić, jaki wybór w życiu podjąć i czy będziemy razem, gdy pojawi się dziecko.

Na dzień dzisiejszy nie sądzę, że jestem gotowa zostać matką, chociaż mój Michał byłby bardzo dobrym tatą dla dzieci. Może ktoś udzieli mi dobrej rady.

Czy warto wrócić do swojego męża? Czasem sama nie rozumiem, dlaczego sama zrujnowałam naszą rodzinę, może czegoś brakowało, albo byłam złą żoną.

Szczerze kocham Michała, ale nie rozumiem, dlaczego nie byłam z nim szczęśliwa w małżeństwie. Co muszę zrobić, aby ułożyć sobie życie?