Z Wielkiej Brytanii Irena wróciła przed Bożym Narodzeniem, oddała zarobione pieniądze dzieciom i planowała już zostać w domu. – Mamo, a czemu nie chcesz znowu pojechać do Wielkiej Brytanii do pracy? Przecież zawsze nam mówiłaś, że wszystko robisz dla nas, i chcemy, żebyś nam pomogła, póki jeszcze możesz – ponownie prosili matkę córka i syn

Irena długo i ciężko pracowała w Wielkiej Brytanii. Każdy dzień jej życia był podobny do poprzedniego: wczesna pobudka, pracowity dzień ciągnący się do późnego wieczora i krótki sen, by znowu wstać i zacząć wszystko od nowa.

Kobieta żyła i pracowała w obcym kraju, daleko od domu, od swoich dzieci, rodziców i wszystkich, których kochała.

Ale te lata ciężkiej pracy przyniosły owoce: uzbierała pieniądze, aby zapewnić przyszłość swoim dzieciom, i teraz wreszcie miała możliwość wrócić do domu.

Przez cztery lata Irena nie mogła być w domu, tylko rzadko przyjeżdżała na kilka dni. Bardzo tęskniła za bliskimi, tak bardzo, że każdy dzień w pracy był prawdziwą próbą.

Ale myśl o dzieciach dodawała jej sił, by wytrwać. Cały czas obiecywała sobie, że jej trud nie pójdzie na marne, że ten wkład nie będzie daremny. I oto wreszcie jest w domu.

Wróciwszy do rodzinnej wsi przed Bożym Narodzeniem, Irena poczuła, jak spada z niej ciężar.

Przez te ostatnie lata żyła w obcym kraju, a teraz mogła być z dziećmi, nie martwiąc się o czas i obowiązki.

Była zmęczona i w pierwszych dniach w domu po prostu cieszyła się spokojem i ciszą.

Razem z dziećmi jadła kolację, spacerowała po lesie, pomagała w domowych obowiązkach. Wydawało się nawet, że powietrze w domu jest inne – swojskie, znajome.

Ale po kilku tygodniach odpoczynku, gdy zmęczenie trochę minęło, kobieta zrozumiała, że w jej duszy znów pojawia się to pragnienie, które kiedyś skłoniło ją do wyjazdu na zarobek za granicę.

Patrzyła na dzieci – syna Michała i córkę Marię – i widziała, że w ich oczach nie ma już tego, co dawniej.

Dzieci stały się dojrzalsze, bardziej poważne. Przyzwyczaiły się do tego, że mama ciągle nie jest w domu, i choć bardzo cieszyły się z jej powrotu, trudno im było zaakceptować jej nieobecność w poprzednim życiu. Przywykły także do maminych pieniędzy i pomocy.

Matka nie mogła zapomnieć, że trzeba dalej zarabiać na ich przyszłość, nawet będąc w domu.

Każdy dzień dla Ireny był podobny do poprzedniego: wstawała wcześnie, pomagała dzieciom, zajmowała się gospodarstwem, gotowała posiłki. Ale w duszy nie było tego spokoju, którego oczekiwała.

Czuła, że coś jest nie tak, i że znów zaczyna tęsknić za pracą. Odpoczynek i domowe zajęcia nie wypełniały pustki w jej sercu. Nie mogła usiedzieć bezczynnie, wiedząc, że nie zarabia dla dzieci.

Zaczęła myśleć o przyszłości: ile jeszcze trzeba zarobić, czego dzieciom brakuje.

Aż pewnego dnia, kiedy próbowała porozmawiać z dziećmi, one zaskoczyły ją swoimi słowami. Wieczór przy stole, rodzina je kolację, a Michał z Marią, nie patrząc na siebie, cicho zaczęli mówić:

– Mamo, a dlaczego nie chcesz znowu pojechać do Wielkiej Brytanii na zarobek?

Irena poczuła, jak jej dusza ściska się na te słowa. Patrzyła na dzieci siedzące przed nią i rozumiała, że nie chodzi tylko o pieniądze. One już trudno wyobrażają sobie inny tryb życia.

Przyzwyczaiły się, że mama wyjeżdża, że to jedyny sposób, by mieć to, czego im potrzeba: dobrą edukację, nowe ubrania, możliwość podróżowania, pewność co do swojej przyszłości.

Irena siedziała w milczeniu, ze spuszczoną głową. Nie mogła od razu odpowiedzieć. Jej serce było przepełnione emocjami, których nie umiała ubrać w słowa.

Tęskniła za dziećmi, ale zarazem rozumiała, że jeśli zostanie w domu, to nie rozwiąże ich problemów. Pieniądze, które zarobiła, były ważne, ale nie dawały jej wewnętrznego spokoju.

– Mamo, my chcemy, żebyś pojechała – odezwała się Maria, trochę nieśmiało, ale szczerze. – Przecież zawsze mówiłaś, że wszystko robisz dla nas, a my chcemy, żebyś nam pomogła, póki możesz.

Michał jej przytaknął:

– Nie chcemy, żebyś była smutna, ale teraz będzie nam łatwiej, jeśli wyjedziesz znowu. Wiesz, że tam zarabiasz więcej. Nam będzie lżej, gdy wrócisz do pracy, a nie będziesz siedzieć w domu, i jeszcze sobie na starość coś odłożysz.

Irenie było smutno, ale zrozumiała, że dzieci dorosły i myślą jak dorośli. Same rozumieją, że życie na wsi nie zapewni im tego, czego potrzebują do rozwoju i przyszłości.

Widziały, jak trudno jej był ten wypoczynek, i rozumiały, że nawet po powrocie do domu pozostała myślami w tamtym wielkim świecie, który pomagał im żyć lepiej.

Irena spojrzała w ich oczy i zobaczyła nie tylko dążenie do lepszego życia, ale i głębokie zrozumienie. Uświadomiła sobie, że dzieci mówią prawdę, nawet jeśli jest niewygodna.

– Rozumiem was – odpowiedziała, starając się powstrzymać łzy. – Może rzeczywiście powinnam pojechać jeszcze raz. Ale obiecajcie mi, że będziecie o mnie dbać na starość tak, jak ja teraz dbam o was. Pamiętajcie, że najważniejsza jest miłość i wzajemne wsparcie.

Michał i Maria z uśmiechem ją objęli.

— Mamo, kochamy cię i wszystko będzie dobrze. Nie chcemy, żebyś wyjeżdżała na długo, może na rok–dwa, a potem zrobimy wszystko, żebyś mogła odpocząć.

I tak Irena podjęła decyzję. Wiedziała, że to trudny krok, ale też rozumiała, że dzieci tego potrzebują i ona musi im pomóc, póki jeszcze może to zrobić.

Dzieci ją wspierały, a to dodawało jej sił iść naprzód. Nie mogła zostawić swoich dzieci bez wsparcia, i chociaż jej serce nie chciało znów wyjeżdżać, wiedziała, że to właściwa decyzja.

I choć jej dusza pragnęła spokoju w domu, Irena rozumiała, że jej miłość i chęć zapewnienia dzieciom lepszych możliwości będą bodźcem do dalszej, trudnej pracy.

Wszyscy bliscy nie rozumieli jej decyzji, przecież przyjechała z zamiarem, by zostać w domu na zawsze, bo przez cały ten czas skarżyła się rodzinie, jak ciężko jej przychodzą te wyjazdy zarobkowe. A tu – znów wyjeżdża. Wszyscy bliscy ją odradzali, prosili, żeby została w domu.

Ale Irena zdecydowała, że jednak wyjedzie, tylko najpierw obchodzą wspólnie Boże Narodzenie.

Czy to na pewno właściwa decyzja? Czy matka naprawdę musi tak ciężko pracować za granicą, jeśli w głębi duszy chce być w domu – wszystko dla lepszej przyszłości dzieci?